Απώλεια και το πάγωμα του θρήνου......

κατα τη διαρκεια της ζωης μας καλουμαστε να αντιμετωπισουμε δυσκολες καταστασεις που δοκιμαζουν τις αντοχες μας με τροπο δραματικο. 

Ενα απο τα πιο τραγικα γεγονοτα ειναι η απωλεια αγαπημενου προσωπου. Ο θανατος, σκληρα και αμετακλητα, αφαιρει απο τη ζωη μας ανθρωπους και διακοπτει σχεσεις που μας γεμιζαν με ομορφια και νοημα. Το κενο που ακολουθει ειναι αβασταχτο και τα συναισθηματα δυνατα.

Στην αρχη μουδιασμα και αρνηση της πραγματικοτητας, της απωλειας. Μετα ερχεται ο θυμος <ειναι αδικο! Γιατι συμβαινει σ εμας αυτο?> και η αναζητηση υπευθυνων. Αλλοτε ενοχες οτι 8α μπορουσαμε να το ειχαμε αποτρεψει. Καποια στιγμη η <παλη> με την πραγματικοτητα του θανατου καταλαγιαζει και ακολουθει η σκοτεινια της θλιψης, οταν πλεον συνειδητοποιουμε οτι ο αγαπημενος μας εφυγε για παντα απο τη ζωη. Ο πονος ισως δεν φευγει αλλα με το περασμα του χρονου μαλακωνει και η απωλεια ενσωματωνεται στη ζωη μας που συνεχιζεται.

Καποιοι ανθρωποι ομως δεν φθανουν ποτε σε αυτο το τελευταιο σταδιο της αποδοχης και ενσωματωσης της απωλειας. Πανικοβλητοι απο τον πονο παλευουν να παγωσουν την συνειδητοποιηση του θανατου.

Γνωριζουν οτι ο ανθρωπος τους πεθανε αλλα αποφευγουν οτιδηποτε τον θυμιζει. Κρυβουν φωτογραφιες δεν συζητουν ποτε για τον νεκρο. Αποφευγοντας τις αναμνησεις, παγωνουν και τα συναισθηματα του θρηνου και αυτο που τους αποτρεπει να αντεξουν και να συνεχισουν. Δυστυχως μαζι με τον πονο του χαμου κρατουν μακρια και την ομορφια της σχεσης με τον αγαπημενο, στιγμες γεματες ζεστασια και αγαπη, χαρουμενες αναμνησεις που εδιναν νοημα στη ζωη. Ταυτοχρονα παγωνουν και κομματια της δικης τους ταυτοτητας που ζουσαν μεσα στη σχεση με το νεκρο. Η προσωπικοτητα μας αναπτυσσεται και εκφραζεται μεσω της αλληλεπιδρασης με τους αλλους, ιδιαιτερα με αγαπημενα προσωπα. Ειναι σαν ριζες δυο νεκρων που σταδιακα περιπλεκονται η μια γυρω απο την αλλη μεχρι που γινονται ενα και ειναι δυσκολο να αφαιρεσεις τις ριζες του ενος χωρις να καταστρεψεις τις ριζες και του αλλου. Με το παγωμα του θρηνου το ατομο <χανει> και κομματια του εαυτου του. Παρε για παραδειγμα μια μητερα που ζει την απωλεια ενος απο τα δυο παιδια της προσπαθωντας να αποφυγει την αναμνηση του παιδιου που χαθηκε, παγωνει και μερος της δικης της τρυφεροτητας και ζεστασιας που ζουσαν στη σχεση της μ αυτο. Παραμενει στοργικη, καλη μαμα αλλα ειναι σαν να μην μπορει να ειναι πληρως εκει, με ολη της την υπαρξη για το δευτερο παιδι ή για τον συντροφο της, σαν ενα κομματι της να παραμενει κρυμμενο στην ομιχλη. Παραδοξως το παγωμα του θρηνου οδηγει στην οριστικη απωλεια του αγαπημενου. Αντιθετα επιτρεπωντας στην αναμνηση του αγαπημενου να <ξαναμπει> στη ζωη μας κραταμε ζωντανο μεσα μας στην καρδια μας και το αγαπημενο προσωπο που εφυγε αλλα και τα κομματια της ταυτοτητας μας που δεν χαθηκαν μαζι του.